كلى است ( وضع عام ) و واضع لفظ را براى افراد آن معناى كلى وضع مىكند ( موضوع له خاص ) . امكان عقلى اين قسم نزد همگان مسلّم است ، اما در وقوع آن اختلاف نظر وجود دارد . حق آن است كه اين قسم تحقق دارد و وضع حروف ، اسمهاى اشاره و ضماير از اين قبيل است . چهارم . وضع خاص و موضوع له عام . در اين قسم معناى تصور شده جزيى است ( وضع خاص ) و لفظ براى عنوان آن معنا ( در مفهوم كلى آن ) وضع مىشود ( موضوع له عام ) . هرچند برخى اين قسم را ممكن دانسته‌اند اما به نظر ما وقوع آن ممكن نيست . 5 . محال بودن قسم چهارم دليل محال بودن قسم چهارم ( وضع خاص موضوع له عام ) آن است كه هرگز معناى جزيى و خاص نمىتواند وجه و عنوان براى معناى كلى و عام واقع شود ، بلكه معناى عام است كه مىتواند عنوان معناى خاص باشد . بنابراين ، در قسم چهارم معناى موضوع له ، نه خودش تصور شده و نه عنوانش و ازاين‌رو ، وضع لفظ براى آن در اين شرايط غيرممكن مىباشد . 6 . وقوع وضع عام و موضوع له خاص ، و تحقيق معناى حرفى براى روشن شدن وقوع قسم سوم ( وضع عام و موضوع له خاص ) بايد حقيقت معناى حرف و تفاوت آن با اسم روشن شود . نظر صحيح دربارهء معانى حروف آن است كه سنخ معناى حرف با معناى اسم متفاوت است ، زيرا معناى اسم مستقل و معناى حرف غير مستقل است . توضيح اينكه موجودات خارجى بر دو قسم‌اند : 1 . موجودات فى نفسه ، مانند زيد و قيام ؛